Part 1
តើអ្នកធ្លាប់គិតថា ខ្លួនឯងមិនឆ្លាតគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីរៀនអ្វីមួយដែរឬទេ?
តើអ្នកធ្លាប់បោះបង់ក្តីស្រមៃ ព្រោះគិតថាខ្លួនគ្មានទេពកោសល្យដូចអ្នកដទៃដែរឬទេ?
ប្រហែលអ្នកធ្លាប់ប្រឡងធ្លាក់ ហើយគិតថាខ្លួនឯងជាមនុស្សបរាជ័យ។
ឬប្រហែលអ្នកធ្លាប់មើលឃើញមនុស្សម្នាក់ទទួលបានជោគជ័យ ហើយគិតថាគេកើតមកពូកែស្រាប់។
ប៉ុន្តែចុះបើការគិតបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលកំពុងរារាំងការរីកចម្រើនរបស់យើងទៅវិញ?
ចុះបើសមត្ថភាពដែលយើងមាននៅថ្ងៃនេះ មិនមែនជាដែនកំណត់នៃអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាននៅថ្ងៃអនាគត?
នេះជាគំនិតដ៏សំខាន់មួយនៅក្នុងសៀវភៅ មាញសិត ឬ ផ្នត់គំនិត ដែលសរសេរដោយ ខារ៉ុល ដ្វេក។
អ្នកស្រី ខារ៉ុល ដ្វេក គឺជាអ្នកស្រាវជ្រាវផ្នែកចិត្តវិទ្យា និងជាសាស្ត្រាចារ្យនៅសាកលវិទ្យាល័យ ស្ទែនហ្វដ។
តាមរយៈការស្រាវជ្រាវ អ្នកស្រីបានស្វែងយល់ថា ជំនឿដែលមនុស្សមានចំពោះសមត្ថភាពខ្លួនឯង មានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់។
ជំនឿនោះអាចប៉ះពាល់ដល់របៀបដែលយើងរៀន ធ្វើការ បង្កើតទំនាក់ទំនង និងប្រឈមមុខនឹងការបរាជ័យ។
សៀវភៅនេះមិនត្រឹមតែនិយាយអំពីវិធីសម្រេចជោគជ័យនោះទេ។
វាជួយឱ្យយើងយល់ថា ហេតុអ្វីមនុស្សខ្លះបន្តព្យាយាម ទោះជួបការលំបាក ខណៈអ្នកខ្លះបោះបង់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។
វាក៏បង្ហាញថា ពាក្យសម្តីតូចៗដែលយើងនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯង អាចផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលយើងមើលឃើញអនាគត។
សូមស្រមៃថា មានសិស្សពីរនាក់ទទួលបានពិន្ទុទាបដូចគ្នា ក្នុងការប្រឡងមុខវិជ្ជាមួយ។
សិស្សទីមួយមើលពិន្ទុរបស់ខ្លួន ហើយនិយាយថា ខ្ញុំល្ងង់ណាស់ ខ្ញុំមិនអាចរៀនមុខវិជ្ជានេះបានទេ។
ចំណែកសិស្សទីពីរគិតថា លទ្ធផលនេះមិនល្អមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រហែលត្រូវផ្លាស់ប្តូររបៀបរៀន។
ពួកគេទាំងពីរជួបបញ្ហាដូចគ្នា ប៉ុន្តែការបកស្រាយរបស់ពួកគេខុសគ្នាទាំងស្រុង។
ម្នាក់ចាត់ទុកពិន្ទុទាបជាភស្តុតាងថាខ្លួនគ្មានសមត្ថភាព។
ម្នាក់ទៀតចាត់ទុកវាជាព័ត៌មានដែលអាចជួយឱ្យខ្លួនកែលម្អ និងរៀនបានប្រសើរជាងមុន។
ភាពខុសគ្នានេះ គឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការយល់ពីផ្នត់គំនិតពីរប្រភេទ។
ប្រភេទទីមួយហៅថា ផ្នត់គំនិតថេរ។ វាជាជំនឿថាភាពឆ្លាតវៃ និងសមត្ថភាពរបស់មនុស្សពិបាកផ្លាស់ប្តូរ។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតបែបនេះ អាចជឿថាគេកើតមកពូកែ ឬមិនពូកែលើរឿងណាមួយរួចទៅហើយ។
ពួកគេអាចគិតថា បើមនុស្សម្នាក់មានទេពកោសល្យពិតប្រាកដ ការងារនោះគួរតែងាយស្រួលសម្រាប់គេ។
ដូច្នេះ នៅពេលជួបការលំបាក ពួកគេអាចចាប់ផ្តើមសង្ស័យថាខ្លួនមិនមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់។
ប្រភេទទីពីរហៅថា ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន។ វាជាជំនឿថាសមត្ថភាពអាចអភិវឌ្ឍបានតាមរយៈការរៀនសូត្រ។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតនេះ មិនចាំបាច់ជឿថាមនុស្សគ្រប់គ្នាមានសមត្ថភាពដូចគ្នាទេ។
ប៉ុន្តែពួកគេជឿថា កម្រិតសមត្ថភាពបច្ចុប្បន្ន មិនមែនជាអ្វីដែលកំណត់អនាគតទាំងស្រុងឡើយ។
ការហ្វឹកហាត់ ការសិក្សា បទពិសោធន៍ និងការកែប្រែវិធីសាស្ត្រ អាចជួយឱ្យមនុស្សរីកចម្រើនបាន។
ការមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន មិនមានន័យថាយើងអាចសម្រេចអ្វីគ្រប់យ៉ាងដោយគ្រាន់តែជឿនោះទេ។
វាមានន័យថា យើងមិនប្រញាប់បិទឱកាសរបស់ខ្លួនឯង ដោយសារលទ្ធផលមិនល្អមួយលើក។
សូមគិតអំពីពេលដែលអ្នកចាប់ផ្តើមរៀនភាសាបរទេសជាលើកដំបូង។
នៅពេលដំបូង អ្នកប្រហែលនិយាយមិនច្បាស់ ស្តាប់មិនទាន់ និងចងចាំពាក្យថ្មីៗមិនបានច្រើន។
ប្រសិនបើអ្នកគិតថាខ្លួនមិនពូកែភាសា អ្នកប្រហែលឈប់រៀន មុនពេលបានឃើញការរីកចម្រើន។
ប៉ុន្តែបើអ្នកគិតថាខ្លួននៅមិនទាន់ចេះ អ្នកនឹងមានហេតុផលក្នុងការបន្តហ្វឹកហាត់។
ពាក្យថា មិនចេះ និង មិនទាន់ចេះ មានអត្ថន័យខុសគ្នាខ្លាំងនៅក្នុងការគិតរបស់យើង។
ពាក្យថា មិនចេះ អាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាផ្លូវបានបិទហើយ។
ចំណែកពាក្យថា មិនទាន់ចេះ បង្ហាញថាយើងនៅមានឱកាសសិក្សា និងអភិវឌ្ឍបន្ត។
ខារ៉ុល ដ្វេក ចង់ឱ្យយើងយល់ថា របៀបដែលយើងបកស្រាយសមត្ថភាពខ្លួនឯង មានសារៈសំខាន់ណាស់។
ព្រោះផ្នត់គំនិតមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់អ្វីដែលយើងគិតទេ។ វាក៏ប៉ះពាល់ដល់អ្វីដែលយើងសម្រេចធ្វើផងដែរ។
ប្រសិនបើយើងជឿថាខ្លួនអាចរៀនបាន យើងអាចមានទឹកចិត្តចូលរួមក្នុងការងារដែលមានការលំបាក។
ប៉ុន្តែបើយើងជឿថាការលំបាកបង្ហាញពីភាពល្ងង់ យើងអាចព្យាយាមជៀសវាងបញ្ហាថ្មីៗ។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតថេរ ជាញឹកញាប់មានសម្ពាធក្នុងការបង្ហាញថាខ្លួនពូកែ។
ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថា រាល់ការប្រឡង រាល់ការប្រកួត និងរាល់ការងារ គឺជាការវាស់តម្លៃខ្លួនឯង។
នៅពេលទទួលបានលទ្ធផលល្អ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានតម្លៃ។
ប៉ុន្តែនៅពេលបរាជ័យ ពួកគេអាចគិតថាខ្លួនឯងគ្មានសមត្ថភាព ហើយមិនសមនឹងទទួលបានការគោរព។
បញ្ហានេះអាចធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លាចការសាកល្បង ព្រោះពួកគេមិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃឃើញចំណុចខ្សោយ។
ផ្ទុយទៅវិញ ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនជួយឱ្យមនុស្សមើលឃើញការប្រឡង និងការងារ ជាឱកាសវាយតម្លៃការរៀនសូត្រ។
ពួកគេអាចខកចិត្តពេលលទ្ធផលមិនល្អ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់យកលទ្ធផលនោះមកកំណត់តម្លៃខ្លួនឯងទាំងមូលទេ។
ការបរាជ័យមួយលើក អាចប្រាប់ថាវិធីដែលយើងប្រើមិនទាន់មានប្រសិទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់។
វាមិនប្រាកដថាអាចបញ្ជាក់ថា យើងជាមនុស្សដែលគ្មានសមត្ថភាព និងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបាននោះឡើយ។
នៅក្នុងការស្រាវជ្រាវមួយ មនុស្សត្រូវបានសួរអំពីរបៀបឆ្លើយតបពេលជួបថ្ងៃដ៏អាក្រក់។
សូមស្រមៃថា អ្នកទទួលបានពិន្ទុមិនល្អនៅក្នុងការប្រឡងពាក់កណ្តាលឆមាស។
ហើយនៅថ្ងៃដដែលនោះ អ្នកក៏ត្រូវបានផាកពិន័យ ដោយសារចតរថយន្តមិនត្រឹមត្រូវទៀត។
នេះជាថ្ងៃមួយដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនមានអារម្មណ៍មិនល្អ និងខកចិត្ត។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតថេរ អាចបកស្រាយថាបញ្ហាទាំងនេះបង្ហាញថាខ្លួនជាមនុស្សបរាជ័យ។
ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថា អ្វីៗទាំងអស់កំពុងប្រឆាំងនឹងខ្លួន ហើយខ្លួនមិនធ្វើអ្វីបានល្អសោះ។
ចំណែកអ្នកដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន អាចគិតថាត្រូវរៀនឱ្យបានប្រសើរ និងប្រុងប្រយ័ត្នពេលចតរថយន្ត។
ពួកគេមិនចាំបាច់សប្បាយចិត្តនឹងបញ្ហាទាំងនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេផ្តោតលើអ្វីដែលអាចកែប្រែបាន។
រឿងនេះបង្ហាញថា ព្រឹត្តិការណ៍ដូចគ្នាអាចបង្កើតប្រតិកម្មខុសគ្នា អាស្រ័យលើរបៀបដែលយើងបកស្រាយវា។
ហេតុនេះ នៅពេលមានរឿងមិនល្អកើតឡើង សំណួរដែលយើងសួរខ្លួនឯងមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់។
ជំនួសឱ្យការសួរថា ហេតុអ្វីខ្ញុំអន់ម្ល៉េះ យើងអាចសួរថា តើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើខុសពីមុន?
ជំនួសឱ្យការគិតថា ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន យើងអាចស្វែងរកមនុស្ស ឬវិធីសាស្ត្រដែលអាចជួយបាន។
ការផ្លាស់ប្តូរសំណួរតូចមួយ អាចធ្វើឱ្យយើងផ្លាស់ប្តូរពីការបន្ទោសខ្លួនឯង ទៅរកការដោះស្រាយបញ្ហា។
ប៉ុន្តែតើផ្នត់គំនិតទាំងពីរនេះមានឥទ្ធិពលយ៉ាងដូចម្តេច នៅពេលយើងជួបការបរាជ័យធ្ងន់ធ្ងរ?
សម្រាប់មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតថេរ ការបរាជ័យអាចក្លាយជារឿងដែលប៉ះពាល់ដល់អត្តសញ្ញាណ។
ប្រសិនបើគេបាត់បង់ការងារ គេអាចគិតថាខ្លួនជាមនុស្សគ្មានតម្លៃ ហើយគ្មាននរណាត្រូវការទៀតឡើយ។
បើគេត្រូវបានបដិសេធក្នុងទំនាក់ទំនងស្នេហា គេអាចយល់ថាខ្លួនមិនសមនឹងទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់។
ការបកស្រាយបែបនេះធ្វើឱ្យការបរាជ័យមួយ ក្លាយជាការវិនិច្ឆ័យអំពីជីវិតទាំងមូល។
ចំណែកផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន ជួយឱ្យយើងបែងចែករវាងលទ្ធផលនៃព្រឹត្តិការណ៍ និងតម្លៃរបស់ខ្លួន។
មនុស្សម្នាក់អាចធ្វើការងារខុស ដោយមិនមានន័យថាគេជាមនុស្សដែលតែងតែធ្វើខុសនោះទេ។
គេអាចបាត់បង់ឱកាសមួយ ប៉ុន្តែនៅតែអាចរៀនជំនាញ និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ឱកាសផ្សេងទៀត។
ការយល់ឃើញនេះមិនបំបាត់ការឈឺចាប់ភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែអាចជួយឱ្យយើងមិនឈប់ព្យាយាម។
អ្នកនិពន្ធក៏បានពន្យល់ថា ផ្នត់គំនិតមានឥទ្ធិពលលើរបៀបដែលមនុស្សទប់ទល់នឹងសម្ពាធ។
មនុស្សដែលជឿថាខ្លួនអាចរៀន និងផ្លាស់ប្តូរ អាចមានទឹកចិត្តស្វែងរកដំណោះស្រាយនៅពេលមានការលំបាក។
ប៉ុន្តែនេះមិនមានន័យថាផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនអាចដោះស្រាយបញ្ហាផ្លូវចិត្តគ្រប់ប្រភេទបានឡើយ។
វាគ្រាន់តែជាវិធីគិតមួយ ដែលអាចជួយឱ្យមនុស្សមើលឃើញជម្រើស និងការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួន។
ឥឡូវនេះ សូមយើងមើលទៅកាន់ពិភពនៃការសិក្សា ដែលផ្នត់គំនិតអាចមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់។
នៅក្នុងការសិក្សាអំពីនិស្សិតពេទ្យ អ្នកស្រាវជ្រាវបានសង្កេតឃើញភាពខុសគ្នាពេលមុខវិជ្ជាកាន់តែលំបាក។
និស្សិតខ្លះដែលធ្លាប់ទទួលបានលទ្ធផលល្អ មានការបាក់ទឹកចិត្តនៅពេលទទួលបានពិន្ទុទាប។
ពួកគេចាប់ផ្តើមបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ ព្រោះមិនទទួលបានការបញ្ជាក់ថាខ្លួនពូកែដូចដែលធ្លាប់មាន។
ចំណែកនិស្សិតដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន នៅតែបន្តខិតខំ ទោះមេរៀនកាន់តែស្មុគស្មាញក៏ដោយ។
ពួកគេយល់ថា ភាពលំបាកគឺជាផ្នែកមួយនៃការរៀន មិនមែនជាសញ្ញាឱ្យឈប់នោះទេ។
សូមគិតអំពីពេលអ្នករៀនមេរៀនថ្មី ហើយមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនយល់សោះ។
ការមិនយល់នៅលើកដំបូង មិនប្រាកដថាមកពីការខ្វះសមត្ថភាពនោះទេ។
ពេលខ្លះ យើងត្រូវការការពន្យល់បន្ថែម ការអនុវត្តច្រើនជាងមុន ឬវិធីរៀនដែលសមស្របជាងមុន។
បើមេរៀនពិបាក យើងអាចសាកល្បងបំបែកវាជាផ្នែកតូចៗ ហើយសិក្សាម្តងមួយជំហាន។
ប្រសិនបើរៀនដោយខ្លួនឯងមិនយល់ យើងអាចសួរគ្រូ មិត្តភក្តិ ឬស្វែងរកការពន្យល់ផ្សេងទៀត។
ការសុំជំនួយមិនមែនជាសញ្ញាថាយើងល្ងង់ទេ។ វាអាចជាសញ្ញាថាយើងចង់រៀនឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន មិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងបានដោយខ្លួនឯងនោះទេ។
ពួកគេអាចទទួលស្គាល់ថាខ្លួនមិនទាន់ដឹង ហើយព្យាយាមស្វែងរកចំណេះដឹងដែលកំពុងខ្វះ។
នេះជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏សំខាន់ ពីការចង់បង្ហាញថាខ្លួនឆ្លាត ទៅជាការចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលចេះច្រើនជាងមុន។
អ្នកប្រហែលធ្លាប់ឃើញមនុស្សម្នាក់រៀនជំនាញថ្មីបានលឿន ហើយគិតថាគេមានទេពកោសល្យពីកំណើត។
ប៉ុន្តែអ្នកមិនតែងតែបានឃើញម៉ោងជាច្រើន ដែលគេធ្លាប់ចំណាយលើការហ្វឹកហាត់នោះទេ។
យើងងាយស្រួលកោតសរសើរលទ្ធផលចុងក្រោយ ប៉ុន្តែភ្លេចមើលដំណើរការដែលនាំទៅរកលទ្ធផលនោះ។
នៅក្នុងសៀវភៅ អ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងពីអ្នកមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងវិស័យតន្ត្រី សិល្បៈ និងកីឡា។
មនុស្សទាំងនេះមិនមែនសុទ្ធតែបង្ហាញសមត្ថភាពអស្ចារ្យតាំងពីពេលចាប់ផ្តើមនោះទេ។
សមត្ថភាពរបស់ពួកគេបានរីកចម្រើនតាមរយៈការសិក្សា ការហ្វឹកហាត់ និងការបន្តព្យាយាម។
Part 2
ឧទាហរណ៍ដ៏ល្បីមួយគឺ ម៉ូសាត ដែលតែងតែត្រូវបានគេចងចាំថាជាអ្នកនិពន្ធតន្ត្រីដ៏អស្ចារ្យ។
នៅពេលគិតពីម៉ូសាត មនុស្សជាច្រើនប្រហែលនឹកឃើញដល់ទេពកោសល្យដ៏កម្ររបស់គាត់។
ប៉ុន្តែសៀវភៅរំលឹកថា គាត់បានចំណាយពេលប្រហែលដប់ឆ្នាំលើការងារតន្ត្រី មុននឹងបង្កើតស្នាដៃគួរឱ្យចងចាំ។
ឧទាហរណ៍នេះមិនមែនបដិសេធពីទេពកោសល្យនោះទេ ប៉ុន្តែបង្ហាញថាទេពកោសល្យត្រូវការការអភិវឌ្ឍ។
អ្នកដែលមានសមត្ថភាពពីធម្មជាតិ ក៏នៅតែត្រូវការការខិតខំប្រឹងប្រែង ដើម្បីអាចឈានដល់កម្រិតខ្ពស់។
ចំណុចនេះមានសារៈសំខាន់ណាស់ សម្រាប់មនុស្សដែលចូលចិត្តប្រៀបធៀបខ្លួនជាមួយអ្នកជោគជ័យ។
យើងអាចមើលឃើញតែពេលដែលពួកគេឈរនៅលើឆាក ឬទទួលបានការសរសើរ។
ប៉ុន្តែយើងប្រហែលមិនបានឃើញការហ្វឹកហាត់ម្តងហើយម្តងទៀត និងការកែប្រែកំហុសជាច្រើនលើកឡើយ។
ជំនួសឱ្យការនិយាយថា គេពូកែព្រោះកើតមកមានទេពកោសល្យ យើងអាចសួរថា គេបានរៀនដោយរបៀបណា?
សំណួរនេះបើកឱកាសឱ្យយើងសិក្សាពីដំណើរការ ជំនួសឱ្យការច្រណែនលទ្ធផលរបស់អ្នកដទៃ។
ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់មនុស្សសុទ្ធតែមានផ្នត់គំនិតដូចគ្នាលើគ្រប់ជំនាញនោះទេ។
មនុស្សម្នាក់អាចជឿថាខ្លួនអាចរៀនគូររូបបាន ប៉ុន្តែគិតថាខ្លួនមិនអាចកែលម្អជំនាញនិយាយជាសាធារណៈ។
មនុស្សម្នាក់ទៀតអាចជឿថាខ្លួនពូកែគណិតវិទ្យាពីកំណើត ប៉ុន្តែជឿថាខ្លួនអាចរៀនកែលម្អជំនាញសង្គមបាន។
នេះមានន័យថា ផ្នត់គំនិតថេរ និងផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន អាចមាននៅក្នុងមនុស្សតែម្នាក់ តាមផ្នែកខុសៗគ្នា។
ការយល់ចំណុចនេះជួយឱ្យយើងមិនចាំបាច់បែងចែកមនុស្សជាពីរក្រុម ដោយគិតថាម្នាក់ល្អជាងម្នាក់។
ផ្ទុយទៅវិញ យើងគួរសង្កេតថា នៅផ្នែកណាខ្លះដែលខ្លួនមានការភ័យខ្លាច និងមិនហ៊ានសាកល្បង។
តើអ្នកធ្លាប់និយាយថា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សពូកែគណិតវិទ្យា ឬខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សចេះនិយាយទេឬ?
ប្រយោគទាំងនេះអាចបង្ហាញពីរបៀបដែលយើងកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនឯង។
បើវាធ្វើឱ្យយើងឈប់រៀន នោះប្រហែលជាពេលដែលយើងត្រូវចាប់ផ្តើមពិនិត្យផ្នត់គំនិតរបស់ខ្លួន។
ការផ្លាស់ប្តូរមិនចាប់ផ្តើមពីការបង្ខំខ្លួនឱ្យជឿថាយើងពូកែគ្រប់យ៉ាងទេ។
វាចាប់ផ្តើមពីការទទួលស្គាល់ថា យើងអាចមានសមត្ថភាពកាន់តែប្រសើរ ប្រសិនបើរៀនតាមវិធីសមរម្យ។
ចំណុចដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បន្ទាប់ គឺរបៀបដែលពាក្យសរសើរអាចបង្កើតផ្នត់គំនិតរបស់កុមារ។
មនុស្សជាច្រើនជឿថា ការប្រាប់កុមារថាពួកគេឆ្លាត គឺជាវិធីដ៏ល្អក្នុងការបង្កើនទំនុកចិត្ត។
ប៉ុន្តែការស្រាវជ្រាវដែលពិភាក្សាក្នុងសៀវភៅ បានបង្ហាញលទ្ធផលមួយដែលគួរឱ្យយកចិត្តទុកដាក់។
ការសរសើរកុមារថាមានភាពឆ្លាតវៃ អាចជំរុញឱ្យពួកគេចាប់ផ្តើមខ្លាចការងារដែលអាចធ្វើឱ្យខ្លួនមើលទៅមិនឆ្លាត។
សូមស្រមៃថាកុមារម្នាក់ដោះស្រាយលំហាត់បានត្រឹមត្រូវ ហើយឪពុកម្តាយប្រាប់ថា កូនឆ្លាតណាស់។
ដំបូងឡើយ កុមារនោះប្រហែលមានអារម្មណ៍រីករាយ និងមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេឮពាក្យបែបនេះជាញឹកញាប់ គេអាចចាប់ផ្តើមគិតថាភាពឆ្លាតជាអ្វីដែលត្រូវការពារ។
នៅពេលមានលំហាត់ពិបាក កុមារអាចមិនចង់សាកល្បង ព្រោះខ្លាចធ្វើខុស ហើយបាត់បង់រូបភាពថាខ្លួនឆ្លាត។
ចំណែកការសរសើរលើការខិតខំ និងវិធីដោះស្រាយ អាចជំរុញឱ្យកុមារផ្តោតលើដំណើរការរៀនសូត្រ។
ជំនួសឱ្យការនិយាយថា កូនឆ្លាតណាស់ យើងអាចនិយាយថា កូនបានព្យាយាមដោះស្រាយលំហាត់នេះយ៉ាងល្អ។
ឬយើងអាចសរសើរថា កូនបានសាកល្បងវិធីថ្មី ហើយពិនិត្យកំហុសរបស់ខ្លួនបានល្អ។
ពាក្យសរសើរបែបនេះជួយឱ្យកុមារយល់ថា អ្វីដែលមានតម្លៃ មិនមែនត្រឹមតែការបង្ហាញថាខ្លួនពូកែទេ។
ការខិតខំ ការយកចិត្តទុកដាក់ និងការរៀនពីកំហុស ក៏ជាផ្នែកសំខាន់នៃភាពជោគជ័យដែរ។
នៅក្នុងការសាកល្បង កុមារដែលទទួលការសរសើរលើភាពឆ្លាត មានទំនោរមិនសូវចង់ធ្វើលំហាត់ពិបាកជាងមុន។
ពួកគេចង់រក្សាអារម្មណ៍ជោគជ័យ ហើយមិនចង់ប្រឈមមុខនឹងការងារដែលអាចបង្ហាញចំណុចខ្សោយ។
ចំណែកកុមារដែលទទួលការសរសើរលើការខិតខំ មានទំនោរចាប់អារម្មណ៍លើលំហាត់ដែលមានការលំបាក។
ពួកគេមើលឃើញការងារពិបាកជាឱកាសក្នុងការរៀន មិនមែនជាការគំរាមកំហែងដល់តម្លៃខ្លួនឯង។
ការស្រាវជ្រាវដែលសៀវភៅបានលើកឡើង ក៏រាយការណ៍ពីភាពខុសគ្នានៃពិន្ទុតេស្តបន្ទាប់ពីការសរសើរ។
លទ្ធផលទាំងនេះរំលឹកថា ប្រភេទពាក្យសរសើរអាចប៉ះពាល់ដល់ទឹកចិត្ត និងការបំពេញការងាររបស់កុមារ។
ប៉ុន្តែយើងមិនគួរសន្និដ្ឋានថា ពាក្យសរសើរមួយប្រយោគអាចកំណត់ភាពឆ្លាតវៃរបស់កុមារទាំងស្រុងនោះទេ។
អ្វីដែលសំខាន់ គឺសារដែលយើងផ្ញើទៅកាន់កុមារជាបន្តបន្ទាប់ អំពីការរៀនសូត្រ និងការធ្វើកំហុស។
ពេលកុមារធ្វើខុស យើងអាចជួយគេពិនិត្យថា តើកំហុសកើតឡើងនៅកន្លែងណា ហើយអាចកែបានដោយរបៀបណា។
បើគេមិនទាន់យល់ យើងអាចពន្យល់ឡើងវិញ ឬជួយស្វែងរកវិធីថ្មីដែលសមស្របនឹងការរៀនរបស់គេ។
ការលើកទឹកចិត្តមានប្រសិទ្ធភាព មិនមែនជាការប្រាប់ថាកូនពូកែគ្រប់យ៉ាង ដោយមិនមើលការពិតនោះទេ។
វាគឺការជួយឱ្យកុមារមើលឃើញការរីកចម្រើន និងយល់ថាអ្វីដែលនៅខ្វះអាចបន្តហ្វឹកហាត់បាន។
ពាក្យសម្តីរបស់គ្រូ និងឪពុកម្តាយ មានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើរបៀបដែលកុមារមើលឃើញសមត្ថភាពខ្លួនឯង។
សូម្បីតែពាក្យថា កូនរៀនលឿនព្រោះកូនឆ្លាត ក៏អាចធ្វើឱ្យកុមារយល់ថាការរៀនយឺតគឺជារឿងមិនល្អ។
បើគេរៀនមេរៀនថ្មីយឺតជាងមិត្តភក្តិ គេអាចខ្លាចថាខ្លួនមិនឆ្លាតដូចដែលមនុស្សធ្លាប់សរសើរ។
យើងគួរជួយកុមារយល់ថា មនុស្សម្នាក់ៗអាចត្រូវការពេលវេលា និងវិធីសិក្សាខុសៗគ្នា។
ការរៀនយឺតក្នុងមុខវិជ្ជាមួយ មិនមានន័យថាគ្មានឱកាសយល់បានល្អនៅពេលក្រោយនោះទេ។
មេរៀននេះមិនមានប្រយោជន៍សម្រាប់តែកុមារប៉ុណ្ណោះទេ។ វាក៏សំខាន់ចំពោះមនុស្សពេញវ័យផងដែរ។
សូមគិតអំពីពាក្យដែលអ្នកនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯង នៅពេលធ្វើការងារមួយមិនបានល្អ។
ប្រសិនបើអ្នកតែងប្រាប់ខ្លួនថា ខ្ញុំល្ងង់ ខ្ញុំអន់ ឬខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន ពាក្យទាំងនេះអាចបង្កើនការបាក់ទឹកចិត្ត។
ជំនួសឱ្យការដាក់ស្លាកឱ្យខ្លួនឯង យើងអាចពិពណ៌នាបញ្ហាឱ្យបានច្បាស់ និងរកវិធីកែលម្អ។
ឧទាហរណ៍ ជំនួសឱ្យការនិយាយថា ខ្ញុំពូកែនិយាយមិនបាន យើងអាចនិយាយថា ខ្ញុំត្រូវហ្វឹកហាត់បន្ថែម។
ការប្រើពាក្យដែលផ្តោតលើសកម្មភាព ធ្វើឱ្យយើងងាយរកឃើញជំហានបន្ទាប់សម្រាប់ការរីកចម្រើន។
ប៉ុន្តែការសរសើរមិនមែនជាវិធីតែមួយដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សឡើយ។
ការដាក់ស្លាក និងការរើសអើងពីសង្គម ក៏អាចកំណត់អ្វីដែលមនុស្សជឿថាខ្លួនអាចធ្វើបានដែរ។
ពេលកុមារម្នាក់ត្រូវបានហៅថាជាសិស្សពូកែ គេអាចមានសម្ពាធក្នុងការរក្សារូបភាពនោះជានិច្ច។
ចំណែកកុមារដែលត្រូវបានហៅថាសិស្សខ្សោយ អាចចាប់ផ្តើមជឿថាខ្លួនមិនអាចរីកចម្រើនបាន។
ស្លាកទាំងពីរអាចធ្វើឱ្យការរៀនសូត្រក្លាយជាការវិនិច្ឆ័យអំពីមនុស្ស ជំនួសឱ្យដំណើរការអភិវឌ្ឍសមត្ថភាព។
នៅក្នុងសៀវភៅ អ្នកនិពន្ធក៏ពិភាក្សាអំពីឥទ្ធិពលនៃការរើសអើងតាមភេទ និងពូជសាសន៍ផងដែរ។
នៅពេលមនុស្សត្រូវបានប្រាប់ថាក្រុមរបស់ខ្លួនមិនពូកែជំនាញណាមួយ វាអាចប៉ះពាល់ដល់ទំនុកចិត្តរបស់ពួកគេ។
ឧទាហរណ៍ ការប្រាប់ក្មេងស្រីថាពួកគេមិនសូវពូកែគណិតវិទ្យា អាចធ្វើឱ្យពួកគេមានការសង្ស័យលើខ្លួនឯង។
ការសង្ស័យនោះអាចក្លាយជាសម្ពាធ ដែលរារាំងពួកគេមិនឱ្យបង្ហាញសមត្ថភាពពិតក្នុងការសិក្សា។
នេះបង្ហាញថា ជំនឿរបស់អ្នកដទៃអំពីយើង អាចមានឥទ្ធិពលនៅពេលយើងទទួលយកវាមកជាជំនឿផ្ទាល់ខ្លួន។
ការដាក់ស្លាកមនុស្សអាចធ្វើឱ្យពួកគេចាប់ផ្តើមរស់នៅតាមការរំពឹងទុក ដែលមិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីសមត្ថភាពពិត។
ហេតុនេះ យើងគួរប្រុងប្រយ័ត្នពេលនិយាយអំពីសមត្ថភាពរបស់អ្នកដទៃ ជាពិសេសចំពោះកុមារ។
ជំនួសឱ្យការសន្និដ្ឋានថាមនុស្សម្នាក់មិនអាចរៀនបាន យើងគួរសួរថាគេត្រូវការជំនួយអ្វីខ្លះ។
ការផ្តល់ឱកាស ការបង្រៀនត្រឹមត្រូវ និងការលើកទឹកចិត្ត អាចជួយឱ្យមនុស្សអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។
មេរៀនដ៏សំខាន់នៅទីនេះគឺ យើងមិនគួរយកលទ្ធផលបច្ចុប្បន្ន ទៅវិនិច្ឆ័យអនាគតរបស់មនុស្សម្នាក់ឡើយ។
មនុស្សម្នាក់អាចកំពុងជួបការលំបាកនៅថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែអាចមានការរីកចម្រើនខ្លាំងនៅថ្ងៃក្រោយ។
អ្វីដែលគេត្រូវការ ប្រហែលមិនមែនជាការបញ្ជាក់ថាគេពូកែ ឬមិនពូកែនោះទេ។
គេប្រហែលត្រូវការមនុស្សដែលជួយឱ្យមើលឃើញកំហុស ផ្តល់មតិកែលម្អ និងបង្ហាញវិធីរៀនដែលល្អជាងមុន។
ការយល់ពីចំណុចនេះ អាចផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលគ្រូបង្រៀន ឪពុកម្តាយ និងអ្នកដឹកនាំធ្វើការជាមួយមនុស្ស។
ជំនួសឱ្យការរង់ចាំតែអ្នកដែលបង្ហាញសមត្ថភាពល្អស្រាប់ យើងអាចចាប់អារម្មណ៍លើសក្តានុពលនៃការអភិវឌ្ឍ។
ប៉ុន្តែមានសំណួរមួយទៀតដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ តើមនុស្សអាចផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់ខ្លួនបានដែរឬទេ?
ចម្លើយដែលសៀវភៅផ្តល់គឺ ផ្នត់គំនិតមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវនៅដដែលអស់មួយជីវិតនោះឡើយ។
មនុស្សអាចរៀនពីរបៀបបកស្រាយបញ្ហា ហើយអភិវឌ្ឍវិធីឆ្លើយតបថ្មីចំពោះការលំបាកបាន។
ការផ្លាស់ប្តូរនេះត្រូវការការយល់ដឹង ការអនុវត្ត និងការបន្តកែប្រែទម្លាប់គិតរបស់ខ្លួន។
ជំហានដំបូងគឺ ការកត់សម្គាល់ពេលដែលយើងកំពុងប្រើផ្នត់គំនិតថេរ ដើម្បីវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯង។
នៅពេលជួបបញ្ហាពិបាក តើអ្នកធ្លាប់គិតថា ខ្ញុំមិនឆ្លាតគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់រឿងនេះដែរឬទេ?
នៅពេលអ្នកដទៃជោគជ័យ តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាជោគជ័យរបស់គេបង្ហាញពីភាពខ្សោយរបស់អ្នកឬទេ?
ហើយនៅពេលមានការរិះគន់ តើអ្នកគិតថាគេកំពុងវាយតម្លៃខ្លួនអ្នក ឬគ្រាន់តែផ្តល់ព័ត៌មានអំពីការងារ?
ការសួរសំណួរទាំងនេះ អាចជួយឱ្យយើងស្គាល់ទម្លាប់គិតដែលកំពុងរារាំងការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួន។
បន្ទាប់មក យើងអាចសាកល្បងជំនួសការវិនិច្ឆ័យដោយសំណួរដែលផ្តោតលើការរៀនសូត្រ។
ជំនួសឱ្យការគិតថា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សពូកែរឿងនេះ យើងអាចសួរថា តើខ្ញុំត្រូវរៀនអ្វីបន្ថែម?
ជំនួសឱ្យការខ្លាចកំហុស យើងអាចសួរថា តើកំហុសនេះកើតឡើងដោយសារមូលហេតុអ្វី?
ហើយជំនួសឱ្យការបោះបង់ភ្លាមៗ យើងអាចសាកល្បងវិធីថ្មី ឬស្វែងរកមតិយោបល់ពីអ្នកមានបទពិសោធន៍។
ការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិត មិនមែនជាការបង្ខំឱ្យខ្លួនមានអារម្មណ៍វិជ្ជមានគ្រប់ពេលនោះទេ។
យើងអាចមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត និងនៅតែជ្រើសរើសធ្វើសកម្មភាពដែលនាំឱ្យខ្លួនរៀនបាន។
យើងអាចខ្លាចការបរាជ័យ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ឱ្យការភ័យខ្លាចនោះបញ្ឈប់ការសាកល្បងរបស់យើងឡើយ។
ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន មិនទាមទារឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សគ្មានចំណុចខ្សោយនោះទេ។
វាជួយឱ្យយើងមានភាពក្លាហានក្នុងការទទួលស្គាល់ចំណុចខ្សោយ ហើយចាប់ផ្តើមកែលម្អវា។
មេរៀននេះអាចយកទៅអនុវត្តបានយ៉ាងច្បាស់ នៅក្នុងវិស័យកីឡាដែលមានការប្រកួតប្រជែងខ្លាំង។
កីឡាករគ្រប់រូបចង់ទទួលបានជ័យជម្នះ ប៉ុន្តែរបៀបដែលពួកគេបកស្រាយការចាញ់អាចខុសគ្នា។
Part 3
កីឡាករដែលមានផ្នត់គំនិតថេរ អាចមើលឃើញការចាញ់ជាភស្តុតាងថាខ្លួនមិនពូកែដូចគូប្រកួត។
ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថាតម្លៃរបស់ខ្លួនអាស្រ័យលើការឈ្នះ ហើយខ្លាចបាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ។
ចំណែកកីឡាករដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន ផ្តោតលើការហ្វឹកហាត់ និងការកែលម្អសមត្ថភាព។
ពួកគេចង់ឈ្នះដូចគ្នា ប៉ុន្តែមិនមើលឃើញលទ្ធផលនៃការប្រកួតជាមាត្រដ្ឋានតែមួយសម្រាប់តម្លៃខ្លួនឯង។
នៅពេលចាញ់ ពួកគេអាចពិនិត្យមើលថា តើយុទ្ធសាស្ត្រណាមិនដំណើរការ និងចំណុចណាដែលត្រូវហ្វឹកហាត់បន្ថែម។
ជំនួសឱ្យការបន្ទោសសំណាង ឬគូប្រកួត ពួកគេព្យាយាមយកបទពិសោធន៍មកធ្វើជាមេរៀន។
ការស្រាវជ្រាវផ្នែកកីឡាដែលសៀវភៅបានលើកឡើង បង្ហាញពីតម្លៃនៃការផ្តោតលើដំណើរការ។
កីឡាករដែលចូលចិត្តការប្រកួតប្រជែង និងរៀនពីការបរាជ័យ អាចអភិវឌ្ឍទាំងជំនាញ និងចរិតរបស់ខ្លួន។
ការហ្វឹកហាត់មិនមែនមានតម្លៃតែពេលទទួលបានមេដាយ ឬការសរសើរនោះទេ។
វាក៏អាចជួយបង្កើតវិន័យ ការអត់ធ្មត់ និងសមត្ថភាពក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងការលំបាកផងដែរ។
មេរៀនពីកីឡាអាចប្រើបានក្នុងការងារ ការសិក្សា និងការអភិវឌ្ឍជំនាញគ្រប់ប្រភេទ។
ប្រសិនបើយើងផ្តោតតែលើការឈ្នះអ្នកដទៃ យើងអាចបាត់បង់ឱកាសរៀនពីដំណើរការរបស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែបើយើងផ្តោតលើការកែលម្អ យើងអាចមើលឃើញតម្លៃនៃការខិតខំ សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលលទ្ធផលមិនល្អ។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងហ្វឹកហាត់ជំនាញនិយាយជាសាធារណៈ ហើយធ្វើបទបង្ហាញមួយមិនបានល្អ។
ប្រសិនបើអ្នកគិតថាខ្លួនមិនមានទេពកោសល្យ អ្នកប្រហែលមិនចង់ឈរនិយាយនៅមុខមនុស្សម្តងទៀត។
ប៉ុន្តែបើអ្នកពិនិត្យថាតើខ្លួននិយាយលឿនពេក ឬមិនបានត្រៀមចំណុចសំខាន់ អ្នកអាចដឹងថាត្រូវកែអ្វី។
បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់បន្ថែម អ្នកអាចសាកល្បងឡើងវិញ ហើយប្រៀបធៀបការរីកចម្រើនជាមួយការសាកល្បងមុន។
ការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអតីតកាល អាចជួយឱ្យយើងមើលឃើញការរីកចម្រើនដែលធ្លាប់មើលរំលង។
ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនមិនមែនជាការជឿថាការខិតខំគ្រប់បែបយ៉ាងសុទ្ធតែនាំឱ្យមានលទ្ធផលល្អទេ។
ការខិតខំក៏ត្រូវការវិធីសាស្ត្រត្រឹមត្រូវ ការទទួលមតិកែលម្អ និងការផ្លាស់ប្តូរនៅពេលវិធីចាស់មិនដំណើរការ។
បើអ្នកប្រើវិធីដដែលរាប់រយដង ហើយនៅតែមិនរីកចម្រើន ប្រហែលអ្នកត្រូវសាកល្បងរបៀបផ្សេង។
ការអត់ធ្មត់មានតម្លៃ ប៉ុន្តែការរៀនពីលទ្ធផល និងការកែប្រែយុទ្ធសាស្ត្រក៏មានតម្លៃដូចគ្នា។
នេះជាហេតុផលដែលការហ្វឹកហាត់គួរភ្ជាប់ជាមួយការពិនិត្យមើលអ្វីដែលយើងបានរៀន។
ហើយនៅពេលការរៀនសូត្រក្លាយជាអាទិភាព យើងអាចកាត់បន្ថយការភ័យខ្លាចចំពោះការធ្វើកំហុស។
មនុស្សដែលចង់បង្ហាញថាខ្លួនពូកែ អាចលាក់បាំងចំណុចខ្សោយ ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកដទៃបាត់បង់ទំនុកចិត្ត។
ប៉ុន្តែមនុស្សដែលចង់អភិវឌ្ឍខ្លួន នឹងព្យាយាមស្គាល់ចំណុចខ្សោយទាំងនោះ ដើម្បីដោះស្រាយឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។
គំនិតនេះក៏សំខាន់ខ្លាំងណាស់នៅក្នុងកន្លែងធ្វើការ ជាពិសេសពេលមនុស្សត្រូវសហការគ្នាដើម្បីសម្រេចគោលដៅ។
នៅក្នុងស្ថាប័នមួយ ផ្នត់គំនិតរបស់អ្នកដឹកនាំអាចមានឥទ្ធិពលលើរបៀបដែលបុគ្គលិកធ្វើការ។
ប្រសិនបើក្រុមហ៊ុនឱ្យតម្លៃតែភាពឆ្លាត និងរូបភាពជោគជ័យ បុគ្គលិកអាចខ្លាចការទទួលស្គាល់កំហុស។
ពួកគេប្រហែលចង់បង្ហាញថាខ្លួនធ្វើការបានល្អជានិច្ច ទោះបីកំពុងជួបបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ។
ការភ័យខ្លាចនេះអាចធ្វើឱ្យព័ត៌មានសំខាន់ៗមិនត្រូវបានចែករំលែក ហើយបញ្ហាកាន់តែធំឡើង។
ឧទាហរណ៍មួយក្នុងសៀវភៅ គឺក្រុមហ៊ុន អេនរ៉ុន ដែលធ្លាប់ឱ្យតម្លៃខ្លាំងលើបុគ្គលិកមានទេពកោសល្យ។
ក្រុមហ៊ុននេះស្វែងរកមនុស្សដែលមានការអប់រំខ្ពស់ និងសមត្ថភាពលេចធ្លោ ដើម្បីចូលរួមធ្វើការ។
ប៉ុន្តែបរិយាកាសការងាររបស់ក្រុមហ៊ុនក៏បានបង្កើតសម្ពាធខ្លាំង ក្នុងការរក្សារូបភាពថាខ្លួនជោគជ័យ។
ការទទួលស្គាល់កំហុសក្លាយជារឿងពិបាក ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យបុគ្គលិក និងក្រុមហ៊ុនបាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ។
នៅពេលអ្នកវិនិយោគចាប់ផ្តើមសួរពីសកម្មភាពក្រុមហ៊ុន ថ្នាក់ដឹកនាំមានប្រតិកម្មការពារខ្លួន និងមិនស្មោះត្រង់។
រឿងនេះបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់ នៅពេលការការពាររូបភាពមានសារៈសំខាន់ជាងការទទួលស្គាល់ការពិត។
អង្គភាពដែលមិនហ៊ានទទួលកំហុស អាចបាត់បង់ឱកាសកែប្រែបញ្ហា មុនពេលវាក្លាយជាវិបត្តិធំ។
ផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមហ៊ុនដែលមានវប្បធម៌រៀនសូត្រ អាចលើកទឹកចិត្តឱ្យបុគ្គលិកសួរសំណួរ និងផ្តល់យោបល់។
អ្នកដឹកនាំបែបនេះមិនគ្រាន់តែស្វែងរកអ្នកដែលមើលទៅពូកែស្រាប់នោះទេ។
ពួកគេចាប់អារម្មណ៍លើមនុស្សដែលចង់រៀន ចេះទទួលមតិកែលម្អ និងអាចដោះស្រាយបញ្ហាបាន។
ការស្រាវជ្រាវមួយដែលសៀវភៅបានលើកឡើង បានប្រៀបធៀបការងាររបស់សិស្សពីរក្រុម។
ក្រុមទាំងពីរត្រូវបានផ្តល់គោលដៅផលិតកម្មខ្ពស់ ប៉ុន្តែទទួលបានការណែនាំខុសគ្នា។
ក្រុមទីមួយត្រូវផ្តោតលើការបង្ហាញចំណេះដឹងដែលពួកគេមានរួចហើយ។
ចំណែកក្រុមទីពីរត្រូវផ្តោតលើការរៀនជំនាញថ្មីៗ ខណៈពេលកំពុងអនុវត្តការងារ។
នៅដំបូង ក្រុមទាំងពីរមិនអាចសម្រេចគោលដៅដែលបានកំណត់ទុកនោះទេ។
ប៉ុន្តែបន្តិចម្តងៗ ក្រុមដែលផ្តោតលើការរៀន បានចាប់ផ្តើមកែលម្អលទ្ធផលរបស់ខ្លួន។
សមាជិកក្រុមបានរៀនពីកំហុស ជួយលើកទឹកចិត្តគ្នា និងអភិវឌ្ឍវិធីធ្វើការឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព។
ក្រោយមក ក្រុមនោះអាចបង្កើតផលិតភាពបានច្រើនជាងក្រុមដែលផ្តោតលើការបង្ហាញសមត្ថភាព។
មេរៀននៅទីនេះគឺ គោលដៅដែលផ្តោតលើការរៀន អាចជួយឱ្យមនុស្សបន្តព្យាយាមនៅពេលលទ្ធផលដំបូងមិនល្អ។
នៅក្នុងការងារ យើងអាចយកគំនិតនេះមកប្រើ ដោយមិនចាំបាច់រង់ចាំឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរពីថ្នាក់ដឹកនាំ។
ជំនួសឱ្យការសួរថា តើអ្នកណាធ្វើខុស យើងអាចសួរថា តើកំហុសនេះបង្ហាញថាយើងត្រូវកែលម្អអ្វី?
ជំនួសឱ្យការប្រៀបធៀបតែអ្នកណាធ្វើបានល្អជាង យើងអាចពិភាក្សាពីវិធីដែលជួយឱ្យក្រុមទាំងមូលរីកចម្រើន។
ការផ្លាស់ប្តូរបែបនេះអាចធ្វើឱ្យបុគ្គលិកមានភាពក្លាហានក្នុងការសួរ រៀន និងស្វែងរកដំណោះស្រាយថ្មី។
ប៉ុន្តែការបង្កើតវប្បធម៌រៀនសូត្រ ត្រូវការមេដឹកនាំដែលហ៊ានទទួលស្គាល់ថាខ្លួនក៏មិនដឹងគ្រប់យ៉ាងដែរ។
ក្នុងសៀវភៅ អ្នកនិពន្ធបានប្រៀបធៀបអ្នកដឹកនាំដែលផ្តោតលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ជាមួយអ្នកដឹកនាំដែលចូលចិត្តរៀន។
ឧទាហរណ៍មួយគឺ លី អាយអាកូកា ដែលធ្លាប់មានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការស្តារក្រុមហ៊ុនរថយន្ត គ្រីស្លែរ។
ដំបូង គាត់បានជួយក្រុមហ៊ុនឱ្យប្រសើរឡើង ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់ចាប់ផ្តើមផ្តោតលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះផ្ទាល់ខ្លួន។
សៀវភៅពន្យល់ថា នៅពេលគាត់រវល់ការពាររូបភាពជោគជ័យ ក្រុមហ៊ុនក៏បានជួបការធ្លាក់ចុះ។
ករណីនេះរំលឹកថា ជោគជ័យកាលពីមុនមិនអាចធានាថាការសម្រេចចិត្តនៅថ្ងៃក្រោយនឹងត្រឹមត្រូវជានិច្ចឡើយ។
មនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើការងារបានល្អ ក៏នៅតែត្រូវការស្តាប់មតិថ្មី និងពិនិត្យកំហុសរបស់ខ្លួនផងដែរ។
អ្នកនិពន្ធក៏បានលើកឧទាហរណ៍ អាល់ប៊ឺត ដាន់ឡេប ដែលធ្លាប់ដឹកនាំក្រុមហ៊ុន សាន់ប៊ីម។
គាត់បានបញ្ឈប់បុគ្គលិកជាច្រើន ហើយក្រោយមកបញ្ចេញមនុស្សដែលមិនយល់ស្របនឹងគាត់ចេញពីក្រុមហ៊ុន។
ក្នុងរយៈពេលបន្តបន្ទាប់ ក្រុមហ៊ុនបានជួបបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរ រួមទាំងការបំប៉ោងតួលេខប្រាក់ចំណូល។
នៅទីបំផុត គាត់ត្រូវបានដកចេញពីតួនាទីដឹកនាំក្នុងរយៈពេលប្រហែលបីឆ្នាំ។
រឿងនេះបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់នៃការដឹកនាំដែលមិនចង់ស្តាប់ការខ្វែងគំនិត និងការព្រមានពីអ្នកដទៃ។
ចំណែកឧទាហរណ៍មួយទៀតគឺ ជែក វែលច ដែលបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំក្រុមហ៊ុន ជីអ៊ី នៅឆ្នាំមួយពាន់ប្រាំបួនរយប៉ែតសិប។
ពេលនោះ ក្រុមហ៊ុន ជីអ៊ី មានតម្លៃប្រហែលដប់បួនពាន់លានដុល្លារ។
ប្រហែលម្ភៃឆ្នាំក្រោយ តម្លៃក្រុមហ៊ុនបានកើនឡើងដល់ប្រហែលបួនរយកៅសិបពាន់លានដុល្លារ។
ក្នុងការពិពណ៌នារបស់សៀវភៅ ជែក វែលច មិនបានបង្ហាញខ្លួនថាជាមនុស្សដែលចេះគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។
គាត់បានបង្ហាញឆន្ទៈក្នុងការរៀន ហើយចង់ស្តាប់មតិយោបល់ពីមនុស្សនៅក្នុងក្រុមហ៊ុន។
គាត់បានព្យាយាមកាត់បន្ថយរបាំងរវាងថ្នាក់គ្រប់គ្រង និងបុគ្គលិកនៅផ្នែកផ្សេងៗ។
គាត់ក៏បានជួបបុគ្គលិកនៅខ្សែសង្វាក់ផលិតកម្ម ដើម្បីស្តាប់យោបល់ និងស្វែងយល់ពីបញ្ហាការងារ។
ទោះជាមានតួនាទីខ្ពស់ គាត់នៅតែយកការស្តាប់ និងការរៀនសូត្រធ្វើជាផ្នែកមួយនៃការដឹកនាំ។
សៀវភៅក៏រៀបរាប់ថា គាត់បានដកអ្នកគ្រប់គ្រងមួយចំនួនចេញ ទោះបីពួកគេសម្រេចគោលដៅហិរញ្ញវត្ថុក៏ដោយ។
មូលហេតុគឺ អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងនោះមិនបានប្រព្រឹត្តស្របតាមតម្លៃដែលក្រុមហ៊ុនបានកំណត់។
នេះបង្ហាញថា លទ្ធផលការងារមិនមែនជាអ្វីតែមួយដែលគួរយកមកវាស់តម្លៃការដឹកនាំនោះទេ។
របៀបដែលមនុស្សធ្វើការ ទំនួលខុសត្រូវ និងការប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ ក៏មានសារៈសំខាន់ដូចគ្នា។
ប៉ុន្តែ ជែក វែលច ក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ធ្វើកំហុសនោះដែរ។
ការទិញយកក្រុមហ៊ុនមួយបានបង្កការខាតបង់ប្រាក់យ៉ាងច្រើនដល់ ជីអ៊ី។
បទពិសោធន៍នោះបានបង្រៀនគាត់ពីគ្រោះថ្នាក់នៃការជឿជាក់លើការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួនខ្លាំងពេក។
នេះជាចំណុចគួរឱ្យចងចាំ។ អ្នកដឹកនាំល្អមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់សម្រេចចិត្តខុសនោះទេ។
អ្វីដែលសំខាន់គឺ គេអាចទទួលស្គាល់កំហុស រៀនពីលទ្ធផល និងកែប្រែរបៀបធ្វើការរបស់ខ្លួនបាន។
សៀវភៅបានបញ្ជាក់ថា សមត្ថភាពដឹកនាំអាចអភិវឌ្ឍបាន មិនមែនមានតែអ្នកកើតមកពូកែដឹកនាំប៉ុណ្ណោះទេ។
ក្រុមហ៊ុនគួរផ្តល់ឱកាសឱ្យមនុស្សរៀនជំនាញថ្មីៗ ជំនួសឱ្យការស្វែងរកតែអ្នកដែលមើលទៅពូកែស្រាប់។
ការផ្តល់ឱកាសអភិវឌ្ឍអាចជួយឱ្យបុគ្គលិកត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការងារថ្មី និងបញ្ហានៅថ្ងៃអនាគត។
ប៉ុន្តែផ្នត់គំនិតមិនត្រឹមតែមានឥទ្ធិពលនៅក្នុងសាលារៀន កន្លែងធ្វើការ និងពិភពកីឡានោះទេ។
វាក៏អាចប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់ទំនាក់ទំនងស្នេហា និងរបៀបដែលយើងរស់នៅជាមួយអ្នកដទៃ។
នៅក្នុងទំនាក់ទំនង មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតថេរ អាចជឿថាចរិតរបស់ខ្លួន និងដៃគូមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបាន។
នៅពេលមានជម្លោះ ពួកគេអាចគិតថា បើមនុស្សពីរនាក់ស្រឡាញ់គ្នាពិត គួរតែយល់ចិត្តគ្នាដោយងាយស្រួល។
ប៉ុន្តែការពិត ទំនាក់ទំនងត្រូវការការប្រាស្រ័យទាក់ទង ការយល់ចិត្ត និងការរៀនសម្របខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់។
មនុស្សពីរនាក់អាចស្រឡាញ់គ្នា ប៉ុន្តែនៅតែមានទម្លាប់ និងការរំពឹងទុកខុសគ្នា។
បើពួកគេគិតថាចរិតទាំងនោះមិនអាចកែប្រែបាន ជម្លោះតូចមួយអាចក្លាយជាបញ្ហាធំ។
សូមស្រមៃថា គូស្នេហ៍មួយគូមានការខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីរបៀបចំណាយពេលវេលា។
មនុស្សម្នាក់ចង់ចំណាយពេលជាមួយគ្នាច្រើន ខណៈម្នាក់ទៀតត្រូវការពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន។
ប្រសិនបើពួកគេប្រើផ្នត់គំនិតថេរ ពួកគេអាចចាប់ផ្តើមចោទថាដៃគូមិនយល់ចិត្តខ្លួន។
ម្នាក់អាចនិយាយថា អ្នកមិនដែលយល់ពីខ្ញុំទេ ហើយម្នាក់ទៀតអាចគិតថាទំនាក់ទំនងនេះគ្មានសង្ឃឹម។
Part 4
ប៉ុន្តែបើពួកគេជឿថាអាចរៀន និងសម្របខ្លួនបាន ពួកគេអាចចាប់ផ្តើមស្តាប់ពីតម្រូវការរបស់គ្នា។
ពួកគេអាចពិភាក្សាពីអ្វីដែលម្នាក់ៗត្រូវការ ហើយស្វែងរករបៀបរស់នៅដែលគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។
ការមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន មិនធានាថាទំនាក់ទំនងគ្រប់ប្រភេទនឹងអាចបន្តបានជោគជ័យនោះទេ។
ប៉ុន្តែវាជួយឱ្យមនុស្សមិនប្រញាប់សម្រេចថាបញ្ហាទាំងអស់សុទ្ធតែមិនអាចកែប្រែបាន។
អ្នកនិពន្ធក៏ពិភាក្សាអំពីការលំបាកក្នុងការអភ័យទោស និងការទទួលស្គាល់កំហុសរបស់ខ្លួន។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតថេរ អាចចាត់ទុកការអភ័យទោសថាជាភាពទន់ខ្សោយ។
ពេលទំនាក់ទំនងមានបញ្ហា ពួកគេអាចផ្តោតលើកំហុសរបស់ដៃគូ ដើម្បីការពាររូបភាពខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែការបន្ទោសតែម្ខាង មិនអាចជួយឱ្យមនុស្សស្វែងយល់ពីបញ្ហាទាំងមូលបានឡើយ។
ក្នុងទំនាក់ទំនងដែលមានសុវត្ថិភាព និងការគោរពគ្នា ការទទួលស្គាល់កំហុសអាចជួយឱ្យមានការរីកចម្រើន។
យើងអាចនិយាយថា ខ្ញុំយល់ថាពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយបានធ្វើឱ្យអ្នកឈឺចាប់ ហើយខ្ញុំនឹងព្យាយាមកែលម្អ។
ពាក្យសម្តីបែបនេះមិនមានន័យថាយើងចាញ់ក្នុងជម្លោះនោះទេ។ វាបង្ហាញពីឆន្ទៈក្នុងការទទួលខុសត្រូវ។
ទោះជាយ៉ាងណា ការចង់រីកចម្រើនមិនមានន័យថាត្រូវអត់ធ្មត់ចំពោះទំនាក់ទំនងដែលធ្វើបាបយើងជានិច្ចឡើយ។
យើងអាចរៀនពីបទពិសោធន៍ ហើយនៅតែជ្រើសរើសរក្សាព្រំដែនដែលមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់ខ្លួនឯង។
ការយល់ពីផ្នត់គំនិតក៏ជួយឱ្យយើងមិនប្រញាប់ដាក់ស្លាកឱ្យមនុស្សថាល្អ ឬអាក្រក់ជារៀងរហូត។
មនុស្សអាចមានទម្លាប់មិនល្អមួយចំនួន ប៉ុន្តែនៅតែមានសមត្ថភាពរៀន និងផ្លាស់ប្តូរអាកប្បកិរិយាបាន។
យ៉ាងណាមិញ ការផ្លាស់ប្តូរត្រូវការសកម្មភាពពិតប្រាកដ មិនមែនត្រឹមតែពាក្យសន្យាថានឹងផ្លាស់ប្តូរនោះទេ។
សៀវភៅក៏លើកឡើងពីរបៀបដែលការវិនិច្ឆ័យខ្លាំងពេក អាចធ្វើឱ្យយើងមានទុក្ខកង្វល់។
ពេលមានរឿងមិនល្អកើតឡើង យើងអាចប្រញាប់សន្និដ្ឋានថា មនុស្សម្នាក់តែងតែអាក្រក់ចំពោះយើង។
ប៉ុន្តែការយកព្រឹត្តិការណ៍មួយ មកធ្វើជាការសន្និដ្ឋានអំពីមនុស្សទាំងមូល អាចមិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីការពិត។
អ្នកនិពន្ធពិភាក្សាពីវិធីសាស្ត្រផ្លូវចិត្ត ដែលជួយឱ្យមនុស្សពិនិត្យមើលការវិនិច្ឆ័យខ្លាំងៗរបស់ខ្លួន។
ជំនួសឱ្យការជឿគំនិតដំបូងភ្លាមៗ យើងអាចសួរថា តើមានភស្តុតាងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការសន្និដ្ឋាននេះឬទេ?
តើអាចមានការពន្យល់ផ្សេងទៀតដែរឬទេ? ហើយតើខ្ញុំកំពុងយកអារម្មណ៍បច្ចុប្បន្នមកវិនិច្ឆ័យអនាគតឬអត់?
ការសួរបែបនេះជួយឱ្យយើងមានចិត្តបើកទូលាយ និងមិនប្រញាប់ធ្វើការសម្រេចចិត្តនៅពេលកំពុងខឹង។
នៅពេលយើងចេះសង្កេតការគិតរបស់ខ្លួន ការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតអាចចាប់ផ្តើមកើតឡើងបន្តិចម្តងៗ។
ប៉ុន្តែការអានសៀវភៅហើយយល់ពីផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន មិនមានន័យថាយើងបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុងនោះទេ។
យើងត្រូវយកគំនិតទាំងនេះទៅអនុវត្តនៅក្នុងការសិក្សា ការងារ និងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។
សូមចាប់ផ្តើមពីការកត់សម្គាល់ថា តើស្ថានការណ៍ណាដែលធ្វើឱ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនពូកែ។
ប្រហែលវាជាពេលដែលអ្នកត្រូវធ្វើការងារថ្មី ដែលអ្នកមិនធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ពីមុន។
ប្រហែលវាជាពេលដែលអ្នកឃើញមិត្តភក្តិទទួលបានជោគជ័យ ខណៈអ្នកនៅតែតស៊ូ។
ឬប្រហែលវាជាពេលដែលមាននរណាម្នាក់ផ្តល់ការរិះគន់អំពីការងារដែលអ្នកបានខិតខំធ្វើ។
នៅពេលនោះ សូមកុំប្រញាប់ចោទប្រកាន់ខ្លួនឯងថាគ្មានសមត្ថភាព។
សូមសាកល្បងសួរថា តើខ្ញុំកំពុងខ្លាចការបរាជ័យ ឬខ្លាចឱ្យអ្នកដទៃមើលឃើញចំណុចខ្សោយរបស់ខ្ញុំ?
បន្ទាប់មក សូមព្យាយាមស្វែងរកសកម្មភាពតូចមួយដែលអាចជួយឱ្យអ្នករៀនបានប្រសើរឡើង។
ប្រសិនបើអ្នករៀនមិនយល់ សូមស្វែងរកការពន្យល់បន្ថែម ហើយហ្វឹកហាត់ដោយពិនិត្យមើលកំហុស។
ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការងារមិនបានល្អ សូមសួរមតិយោបល់ដែលអាចជួយឱ្យអ្នកដឹងចំណុចដែលត្រូវកែលម្អ។
បើអ្នកចង់អភិវឌ្ឍជំនាញមួយ សូមកំណត់គោលដៅដែលអ្នកអាចអនុវត្តបានជាបន្តបន្ទាប់។
ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើអ្នកចង់និយាយភាសាអង់គ្លេសឱ្យបានល្អ អ្នកអាចហ្វឹកហាត់និយាយរៀងរាល់ថ្ងៃ។
អ្នកអាចស្តាប់សំឡេងខ្លួនឯង កត់សម្គាល់ពាក្យដែលនិយាយមិនច្បាស់ ហើយព្យាយាមកែលម្អ។
នៅថ្ងៃដំបូង អ្នកប្រហែលនិយាយមិនបានរលូន ហើយមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន។
ប៉ុន្តែការនិយាយមិនរលូននៅថ្ងៃដំបូង មិនមានន័យថាអ្នកនឹងនិយាយមិនរលូនជារៀងរហូតនោះទេ។
ប្រសិនបើអ្នកសាកល្បងហើយមិនឃើញការរីកចម្រើន សូមពិនិត្យមើលរបៀបហ្វឹកហាត់របស់ខ្លួន។
ប្រហែលអ្នកត្រូវការការណែនាំពីគ្រូ ឬត្រូវផ្តោតលើចំណុចជាក់លាក់ដែលនៅពិបាកសម្រាប់អ្នក។
ការរីកចម្រើនមិនតែងតែកើតឡើងលឿនទេ ហើយមនុស្សម្នាក់ៗក៏មានល្បឿនរៀនខុសគ្នាដែរ។
អ្វីដែលសំខាន់គឺ កុំយកល្បឿនរបស់អ្នកដទៃមកធ្វើជាភស្តុតាងថាខ្លួនគ្មានឱកាសជោគជ័យ។
សូមវាយតម្លៃខ្លួនឯងតាមអ្វីដែលបានរៀន តាមកំហុសដែលបានកែ និងតាមជំនាញដែលកំពុងរីកចម្រើន។
អ្នកក៏អាចសាកល្បងផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលខ្លួនឆ្លើយតបចំពោះការសរសើរ។
នៅពេលមាននរណាម្នាក់សរសើរថាអ្នកពូកែ សូមចងចាំការហ្វឹកហាត់ និងបទពិសោធន៍ដែលជួយអ្នកឱ្យមកដល់ទីនេះ។
ហើយនៅពេលមានការរិះគន់ សូមពិនិត្យមើលថា តើមានចំណុចណាដែលអាចយកទៅកែលម្អបាន។
ការរិះគន់មិនមែនសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវទាំងអស់នោះទេ ដូច្នេះយើងត្រូវប្រើហេតុផលក្នុងការជ្រើសរើស។
ប៉ុន្តែការបដិសេធរាល់មតិដែលយើងមិនចូលចិត្ត អាចធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ឱកាសរៀនអ្វីថ្មី។
មេរៀននេះក៏អាចជួយឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលចេះលើកទឹកចិត្តអ្នកដទៃបានល្អជាងមុន។
នៅពេលមិត្តភក្តិម្នាក់បរាជ័យ ជំនួសឱ្យការនិយាយថាគេមិនពូកែ យើងអាចជួយគេរកមូលហេតុ។
នៅពេលកុមារម្នាក់ធ្វើលំហាត់ខុស យើងអាចបង្ហាញពីជំហានដែលត្រូវកែ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យសាកល្បងឡើងវិញ។
ហើយនៅពេលបុគ្គលិកម្នាក់មានការរីកចម្រើន យើងអាចសរសើរពីការរៀន និងការកែលម្អការងាររបស់គេ។
ពាក្យសម្តីដែលផ្តោតលើដំណើរការ អាចធ្វើឱ្យមនុស្សមើលឃើញថាការរីកចម្រើនមានតម្លៃ។
នៅទីបញ្ចប់ សៀវភៅ មាញសិត រំលឹកយើងថា របៀបដែលយើងមើលឃើញសមត្ថភាពខ្លួនឯង មានឥទ្ធិពលលើជីវិត។
ប្រសិនបើយើងជឿថាសមត្ថភាពត្រូវបានកំណត់រួចហើយ យើងអាចខ្លាចការសាកល្បង និងការធ្វើកំហុស។
ប៉ុន្តែបើយើងជឿថាខ្លួនអាចអភិវឌ្ឍបាន យើងអាចចាប់ផ្តើមមើលឃើញការលំបាកតាមរបៀបថ្មី។
ការប្រឡងធ្លាក់អាចក្លាយជាឱកាសពិនិត្យវិធីរៀន។ ការបរាជ័យក្នុងការងារអាចក្លាយជាមេរៀនសម្រាប់ការកែលម្អ។
ការចាញ់ក្នុងការប្រកួតអាចបង្ហាញពីជំនាញដែលយើងត្រូវហ្វឹកហាត់ ហើយការរិះគន់អាចផ្តល់ព័ត៌មានថ្មីៗ។
យើងបានឃើញថា ការសរសើរលើការខិតខំ និងដំណើរការរៀន អាចជួយឱ្យកុមារមានទឹកចិត្តសាកល្បង។
យើងក៏បានឃើញថា ការដាក់ស្លាកមនុស្សថាពូកែ ឬមិនពូកែ អាចប៉ះពាល់ដល់របៀបដែលគេមើលឃើញខ្លួនឯង។
នៅក្នុងកីឡា ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនជួយឱ្យមនុស្សផ្តោតលើការហ្វឹកហាត់ និងមិនបោះបង់ព្រោះការចាញ់មួយលើក។
នៅក្នុងកន្លែងធ្វើការ វាជួយបង្កើតវប្បធម៌ដែលមនុស្សហ៊ានទទួលស្គាល់កំហុស និងស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
នៅក្នុងការដឹកនាំ វារំលឹកថាមនុស្សម្នាក់មិនចាំបាច់បង្ហាញថាខ្លួនចេះគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីក្លាយជាមេដឹកនាំល្អ។
ហើយនៅក្នុងទំនាក់ទំនង វាជួយឱ្យយើងយល់ថា ការស្តាប់ និងការកែប្រែអាកប្បកិរិយា មានសារៈសំខាន់ណាស់។
ប៉ុន្តែគំនិតទាំងអស់នេះ មិនមានន័យថាយើងអាចសម្រេចជោគជ័យគ្រប់រឿងដោយគ្រាន់តែខិតខំនោះទេ។
មនុស្សម្នាក់ៗមានបរិបទ ធនធាន ឱកាស និងឧបសគ្គខុសៗគ្នា ដែលអាចប៉ះពាល់ដល់លទ្ធផលរបស់ពួកគេ។
ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនគឺជាវិធីមួយដែលជួយឱ្យយើងឆ្លើយតបនឹងបញ្ហាបានល្អ និងបន្តស្វែងរកឱកាសរៀនសូត្រ។
វាមិនមែនជាការសន្យាថាយើងនឹងឈ្នះគ្រប់ពេលនោះទេ ប៉ុន្តែជាការអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនបន្តអភិវឌ្ឍ។
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន មិនចាំបាច់ជាមនុស្សដែលពូកែជាងអ្នកដទៃទាំងអស់ឡើយ។
ប៉ុន្តែពួកគេព្យាយាមមិនឱ្យកម្រិតសមត្ថភាពនៅថ្ងៃនេះ ក្លាយជាហេតុផលសម្រាប់ឈប់រៀននៅថ្ងៃស្អែក។
ប្រហែលអ្នកធ្លាប់បរាជ័យលើអ្វីមួយ ហើយបានគិតថាខ្លួនគ្មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់។
ប្រហែលអ្នកធ្លាប់បោះបង់ជំនាញដែលចង់រៀន ព្រោះឃើញមនុស្សដទៃធ្វើបានល្អជាងខ្លួន។
ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍ពីអតីតកាល មិនចាំបាច់កំណត់ថាអ្នកត្រូវរស់នៅតាមរបៀបដដែលជារៀងរហូតនោះទេ។
អ្នកអាចចាប់ផ្តើមពីការសាកល្បងម្តងទៀត ដោយប្រើវិធីថ្មី និងរៀនពីកំហុសដែលធ្លាប់កើតឡើង។
អ្នកមិនចាំបាច់ក្លាយជាមនុស្សពូកែភ្លាមៗនោះទេ។ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះអ្វីដែលខ្លួននៅខ្វះ។
ហើយអ្នកអាចបន្តធ្វើការលើចំណុចទាំងនោះ ដោយមានការអត់ធ្មត់ និងការរំពឹងទុកដែលសមស្រប។
នៅពេលអ្នកជួបការលំបាកម្តងទៀត សូមសាកល្បងចងចាំភាពខុសគ្នារវាងការគិតពីរបៀបនេះ។
របៀបមួយនិយាយថា ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានទេ ព្រោះខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាព។
ចំណែករបៀបមួយទៀតសួរថា តើខ្ញុំអាចរៀនអ្វី និងត្រូវផ្លាស់ប្តូរវិធីសាស្ត្រយ៉ាងដូចម្តេច?
សំណួរទីពីរមិនធានាថាបញ្ហានឹងត្រូវបានដោះស្រាយភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែវាបើកផ្លូវសម្រាប់ការព្យាយាម។
ហើយនៅពេលយើងនៅតែបើកចិត្តចំពោះការរៀន យើងក៏នៅតែផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងរីកចម្រើនផងដែរ។
ដូច្នេះ សូមកុំប្រញាប់វិនិច្ឆ័យអនាគតរបស់អ្នក ដោយផ្អែកតែលើលទ្ធផលដែលអ្នកទទួលបាននៅថ្ងៃនេះ។
អ្វីដែលអ្នកមិនទាន់ចេះ អាចក្លាយជាអ្វីដែលអ្នករៀនបាន។ ហើយអ្វីដែលអ្នកធ្វើមិនទាន់ល្អ អាចក្លាយជាអ្វីដែលអ្នកកែលម្អបាន។
ជីវិតមិនតម្រូវឱ្យយើងបង្ហាញថាខ្លួនឆ្លាត ឬពូកែគ្រប់ពេលនោះទេ។
ប៉ុន្តែយើងអាចជ្រើសរើសបន្តរៀន បន្តសួរ បន្តកែលម្អ និងបន្តស្វែងយល់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។
ព្រោះតម្លៃនៃការរៀនសូត្រ មិនមែនស្ថិតតែត្រង់កន្លែងដែលយើងបានទៅដល់នោះទេ។
វាក៏ស្ថិតនៅក្នុងដំណើរការដែលយើងបានព្យាយាម និងការរីកចម្រើនដែលកើតឡើងតាមផ្លូវផងដែរ។
ហើយប្រហែលសំណួរដែលមានតម្លៃបំផុត មិនមែនជាសំណួរថា តើខ្ញុំពូកែគ្រប់គ្រាន់ហើយឬនៅនោះទេ។
ប៉ុន្តែជាសំណួរថា តើថ្ងៃនេះខ្ញុំអាចរៀនអ្វីមួយ ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពប្រសើរជាងម្សិលមិញ?
នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមរស់នៅជាមួយសំណួរនេះ ការរៀនសូត្រលែងជាការប្រកួតដើម្បីបង្ហាញតម្លៃខ្លួនឯង។
វាក្លាយជាដំណើរដ៏មានអត្ថន័យ ដែលយើងអាចបន្តអភិវឌ្ឍខ្លួន តាមរយៈបទពិសោធន៍ និងការខិតខំជាបន្តបន្ទាប់។
នេះហើយជាសារដ៏សំខាន់នៃសៀវភៅ មាញសិត។ យើងមិនចាំបាច់កំណត់ខ្លួនឯងត្រឹមអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាននៅថ្ងៃនេះឡើយ។
អ្វីដែលយើងអាចជ្រើសរើសបាន គឺការបន្តរៀន និងការមិនបោះបង់ឱកាសក្នុងការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួនឯង។